Bijbelse Verhalen en Thema's

 

 

A Wees maar niet bang, ik ben het.

We hebben dat allemaal nodig,

dat iemand zulke dingen tot ons zegt:

want ieders leven gaat wel eens door de diepte

En wat fijn, wat goed dat er dan iemand is

je vader, je moeder

je man, je vrouw

een hele goede vriend of vriendin

die in alle rust, heel kalm en vastberaden zegt:

wees maar niet bang, ik ben er voor je.

 

Zijn wij er zo voor elkaar?

om elkaar bij te staan als het leven tegen zit?

om elkaar te laten voelen

dat hij, dat zij er niet alleen voor staat?

Dat er ook nog zoiets als liefde is?

en aandacht en hulp…

Weten we de angst te bezweren?

Weten we weer vertrouwen te wekken

 

 

 

B Als de discipelen in hun bootje het meer oversteken

zit het hun niet mee.

Ze hebben de wind tegen.

De tocht duurt veel langer dan ze hadden verwacht.

Dat is de buitenkant. Dat zijn de feiten.

 

Er is ook een binnenkant.

Hoe ze dit beleven: wat dit met hen doet.

En dat is behoorlijk ingrijpend.

De hele nacht zijn ze in touw…

en ze komen maar nauwelijks vooruit.

Het is aardedonker

De golven gaan steeds hoger.

De wind wordt een storm

En het water heet niet meer (van Galilea) maar zee:

eindeloos veel groter, en veel dieper en dreigender

De ondergang dreigt: ze komen in de greep van de angst!

 

Wij kennen dat vast.

aan de ene kant de buitenkant:

je moet geopereerd worden

of je bedrijf zit in een reorganisatie, er moeten mensen uit

zorgen om de kerk

Dat zijn de kale feiten.

 

Maar nu de binnenkant: hoe beleef je dat?

Je kunt er geweldig over inzitten

En s nachts helemaal, dan kun je er wakker van liggen

Net zoals de discipelen de hele nacht al aan het tobben zijn

het is onderhand de vierde nachtwake geworden, bijna 6 uur s ochtends.

 

s nachts gaat het spoken.

het is donker…je ziet niks…je hebt alleen je gedachten

en als die 1 x aan het malen slaan…

dan ga je steeds meer leeuwen en beren op je weg zien.

het gaat vast niet goed

je vertrouwen raakt zoek…

daarvoor in de plaats geeft angst de toon aan.

 

Zo stormt het om de discipelen heen,

en dat is vervelend en misschien wel gevaarlijk

maar toch: ze maakten geen water

en vast zouden ze de overkant wel halen.

Maar het lukt ze niet om de kalmte te bewaren

Het is ook in henzelf gaan stormen

En daar hebben ze nog meer last van

dan van de echte wind en golven.

 

mama, mag het licht aan?

zei er nou maar iemand: wees maar niet bang, ik ben er

C Maar de discipelen hebben toch hun geloof

en wij toch ook?

hoe bestaat het dan, dat ze zo in paniek raken!

dat wij het soms helemaal niet meer zien zitten!

 

Ja maar als de golven hoog gaan

kun je het mee maken

dat je niets aan je geloof hebt.

Je gelooft wel…en je verwacht er ook van alles van

aan steun en kracht en bemoediging

maar als je eerlijk bent, merk je er niets van.

Je staat er helemaal alleen voor.

Voelt je helemaal overgeleverd aan de wind

en de golven en de nacht.

Juist nu het erop aankomt

is de bodem onder je bestaan spoorloos.

Geen vaste grond onder je voeten.

 

Je wilt dat helemaal niet.

Je bidt wel…

en je denkt aan God

maar je snapt er helemaal niets meer van:

die operatie waar je zo tegen opziet

het dreigende verlies van je baan

de zorgen om de kerk

dringen zich telkens weer aan je op

En God…waarom laat hij dat toe?

En Jezus…wat hij zei over leven bij de dag

als de bloemen des velds

en de vogelen des hemels

onbezorgd, vertrouwend op een vader in de hemelen

wat kun je daar nu mee?

 

Is m’n geloof niet één grote vergissing?

Heb ik mezelf maar wat wijsgemaakt?

Is Jezus een droom, een stukje fantasie?

Hebben we ons vergist toen we Jezus geweldig vonden

en hem gingen geloven en navolgen?

Zeg God vaarwel, en sterf, zegt de vrouw van Job

als hem de ene na de andere ramp treft.

 

Zo ver kan het met ons komen.

Dat is buitengewoon akelig.

En ik vind het heel troostrijk

dat dat niet alleen met ons gebeurt.

Zo ver is het zelfs met de discipelen gekomen.

Jezus is voor hen een spook geworden.

fantasma, inbeelding, luchtspiegeling

Zo is de angst met het geloof op de loop gegaan.

 

D Dan zijn we eraan toe als kinderen

die op een speurtocht verdwaalden in het bos.

het begint al te schemeren

En ze horen hoe er iemand op hun afkomt: een enge man

Maar dan blijkt het meester Jaap te zijn.

wees maar niet bang, ik ben het, waar bleven jullie toch?

 

En de discipelen in hun radeloosheid zien

hoe uit die restjes van hun geloof

uit dat vage spookbeeld van Jezus

de Heer opdoemt: wees maar niet bang, ik ben het, houdt moed

 

Hun kruimeltjes geloof, zo klein als een mosterdzaadje

waren blijkbaar toch nog levensvatbaar

waren voldoende voor de Heer

om zich te manifesteren aan de discipelen

om weer vertrouwen te wekken waar de angst heerste

 

En u en jij en ik:

hoe kleiner ons geloof is…hoe zuiniger we er op moeten zijn

want het is geen spook, geen illusie, geen vergissing

maar een kostbaar stukje, een scherf, een fragment

waarvan de Heer zich bedient

om over de zee, om in de nacht

tot ons te komen en te zeggen:

wees maar niet bang, ik ben het.

Ik weet wat het is om bang te zijn

Ik weet wat het is om pijn te hebben, eenzaam te zijn, te sterven

 

Deze Jezus heeft het volgehouden tot in de dood:

Vader in uw handen….

Hij weet de weg in het donker

Hij heeft macht over de zee

 

Als we van de flarden van ons geloof

alleen maar dit overhouden hebben we genoeg.

Het zal ons aanspreken

en met moed vervullen.

Het zal ons zeggen:

mijn weg hoe moeilijk ook is hij gegaan.

Hij weet alles.

Hij kan alles.

het komt goed.

Ook als het niet gaat, zoals ik hoop en wil en bid.

 

Als dat tot ons doordringt

horen we net als de discipelen

wees maar niet bang, ik ben er.

Dan wijkt de angst. Dan is de nacht voorbij.

Een nieuwe dag breekt aan.

E Dan wijkt de angst…zei ik

De storm in jezelf gaat liggen.

Dat is de binnenkant. Je beleving.

 

Maar de buitenkant, die is nog steeds dezelfde.

De wind is nog steeds tegen

De golven slaan tegen het schip

De situatie blijft bedreigend.

Aan de feiten verandert niets:

ik moet nog steeds geopereerd

ik zit nog steeds in een reorganisatie

het scheepje van de kerk heeft nog steeds de wind tegen

 

Maar nu komt het erop aan:

waar letten wij voortaan op

waar laten we ons door bepalen

houden we ons oog op de Heer

op Jezus…op zijn weg door leven, lijden en sterven

laten we ons door hem inspireren

tot vertrouwen in God

tot liefde en zorg voor elkaar?
 

Of letten wij op de wind die tegen is,

op de tegenslagen en zorgen

laten we ons bepalen door onze verdrietigheden

dan zal de angst in ons weer opsteken

en wij zullen ten ondergaan

in zelfmedelijden, in verbittering of onverschilligheid.

 

We zien het aan Petrus: als hij let op de golven

slaat de schrik hem om het hart

en hij dreigt te zinken.

Maar zolang hij de Heer in het oog heeft

lukt het onmogelijke

zet hij een paar stappen op het water:

valt hij niet ten prooi aan de angst.

 

F Zolang Petrus Jezus in het oog heeft

zich op hem richt

lukt het onmogelijke: hij gaat over het water

 

Ons lijken dingen ook wel eens onmogelijk:

kalm een zware operatie afwachten

moedig en hoopvol blijven als je bedrijf moet reorganiseren

het scheepje van de kerk dat de overkant haalt

 

En die woorden van Jezus

over leven bij de dag onbezorgd

en vergeven 70 maal 7 keer

over dienen en delen

over het gaan van de smalle weg

Eigenlijk al net zo onmogelijk als lopen over water.

Daar begin je toch niet aan?

De stem van de angst raadt het je af.

 

Maar er is ook die andere stem:

wees maar niet bang, ik ben er,

ga nu maar, probeer het maar

ik ben met u tot aan de voleinding der wereld.

niets kan je scheiden van de liefde van God

 

De stem van Jezus

De stem van de opgestane, de levende.

 

Wij vergissen ons niet, als we onze hoop stellen op hem

en hem gehoor geven      AMEN