Geestelijke Biografie

Interactie
Als je met iemand praat, merk je wel of hij begrijpt wat je zegt. Misschien zegt de ander: hoe bedoel je dat, hoe zat dat ook al weer met? Dan vertel je hetzelfde nog een keer in andere woorden, met wat meer uitleg. Of hij zegt iets, waaruit blijkt dat je langs elkaar heen praat, Je zei: ik ben op zoek naar een nieuwe bank. Je kreeg als antwoord dat je naar die en die meubelzaak moet gaan. Maar je bedoelde een financiële instelling.
Behalve de woorden is er de klank van zijn stem. Daaraan merk je wel of hij het met je eens is of niet, of hij het interessant vindt of zich verveelt enz. 
Gebaren zijn ook belangrijk: kijkt hij ernstig of is er een glimlach? Knikt hij bv instemmend en bedaard of slaat hij driftig met zijn vuist op tafel?
Je hoeft de ander niet eens te zien. Ook bij een telefoongesprek zijn het de woorden, de toon van de stem en de pauzes die het gesprek maken.

Geen interactie
Wanneer je bidt met God, moet je al deze dingen missen. Je ziet Hem niet, krijgt geen woorden terug, er is niet het geluid van een stem, gebaren ontbreken. Dat maakt bidden moeilijk. Niets wijst erop dat er een Ander is die luistert. Praat ik maar wat in mezelf?

Vroeger had ik daar niet zo'n last van. Ik zei gewoon m'n gebed op en ging er van uit dat God het hoorde. De inhoud van m'n gebed werd door de jaren heen wel anders: steeds minder om concrete dingen (bv gezondheid) steeds meer om geestelijke (bv vertrouwen). Maar dat mijn gebed een adres had, bleef door de jaren heen het vanzelfsprekende uitgangspunt.¹

In het rampjaar 2009-2010 is daar een vraagteken achter komen te staan. Ik voelde mij niet meer gehoord. Juist toen ik God het meest nodig had, was Hij er niet voor mij. Een zeer verwarrende en vooral teleurstellende ervaring waar ik zo maar geen verklaring voor had.

Was mijn bidden misschien te vanzelfsprekend? Te onnadenkend? Want hoezo gewoon m'n gebed opzeggen?
Ik dacht een oplossing gevonden te hebben door me bij het bidden eerst te binnen te brengen hoe de verhoudingen liggen, wie wij voor elkaar zijn:

• Hij de onzichtbare Schepper en ik zijn schepsel, of
• Hij de Vader in de hemelen en ik zijn kind op aarde, of 
• Hij de Geest van Christus en ik zijn tempel of woonplaats².

Heel mooi allemaal. Het vage tegenover God kreeg zo wat meer gezicht: Hij Schepper, Vader, Geest. En ik stond met Hem in een bepaalde verhouding: Ik zijn schepsel, zijn, kind, zijn tempel. Als ik me op die dingen concentreerde, lukte het bidden. Ik voelde niet zo erg dat ik het was die zo bad. De Ander wist mijn aandacht vast te houden.

Maar dat ging voorbij. Later kwam toch weer dat gevoel terug dat er niet een Ander was die hoorde. En erger dan eerst. Des te scherper kreeg ik de indruk dat ik praatte tot een gedachtenconstructie. Dat bidden een gesprek is met iets dat je je verbeeldt. Geen wonder dat er geen antwoord komt en dat je je alleen voelt.

Wat nu?
De nieuwe manier werkte niet. Terug naar vroeger - gewoon m'n gebed op zeggen - gaat ook niet meer. Daarvoor is mijn ervaring van Gods afwezigheid te ingrijpend. Ik moet wel eerlijk zijn voor mezelf.
Mijn bidden is nu zwijgen, is wachten, maar waarop? En verlangen, maar naar wie of wat?
Ik kan het niet zeggen. Had ik er wel woorden voor, dan zou dat de zoveelste gedachtenconstructie-met-bijbehorend-zelfgesprek zijn. Ik weet het pas - niet als ik het gevonden heb - maar als ik gevonden ben.

Daar hoop ik op. Want er is vast die Ander die niet mijn hersenspinsel is. Die het wel verdient God genoemd te worden en Schepper en Vader en Geest. Zo ging Jezus immers met Hem om.
Ondertussen leef ik met het evangelie, het sleutelverhaal van Jezus. Dat is geen armoede, integendeel. Hij, mijn verlosser, bevrijdt me van mezelf. Hij, mijn voorbeeld, wijst me de weg.
Of is dat hoe God bij mij is?

----- 
¹ Dat staat ook in de Bijbel te lezen:  Want wie tot God komt, moet geloven, dat Hij bestaat en een beloner is voor wie Hem ernstig zoeken. (Hebr 11: 6, NBG51),
2 Paulus schrijft 1 Kor 6: 19 Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de heilige Geest, die in u woont en die u ontvangen hebt van God? Weet u niet dat u niet van uzelf bent?  (NBV21)  zie ook 1 Kor 3: 16v  en 2 Kor 6: 16v. Joh noemt Jezus de tempel van God (Joh 2: 20v)