Geestelijke Biografie

Zingeving
In mijn geloof was ik teleurgesteld geraakt. Wat ik van God verwachtte - dat ik zijn kracht, zijn nabijheid zou ervaren op het moment dat het erop aankwam - gebeurde niet (2009). Ik vatte dat op als een beproeving, bleef geloven als voorheen en hield dat nog 14 jaar vol. Toen ging het echt niet meer. Ontgoocheld nam ik ontslag en had vervolgens alle tijd om te bedenken waar het mis ging. Ik kon allerlei redenen bedenken en stelde mijn geloof bij. Maar het grote raadsel van Gods zwijgen bleef. Wat betekent zijn afwezigheid? Zou ik daar ooit de zin van inzien? Zou ik die jaren van tevergeefs wachten op God op een of andere manier kunnen inpassen in mijn levensverhaal? Dan zou ik een stuk gemakkelijker verder kunnen met mijn leven, dan het als een donker raadsel met mij te slepen. Er betekenis aan kunnen geven betekent dat ik er van leer, verander en verder kan: wijzer, energieker, blijer. Er niet de zin van inzien vreet energie: een donker raadsel dat me blijft bezig houden. (verteren)

Geleidelijk aan ben ik toch de zin van deze moeilijke jaren in gaan zien. Met dank aan lieve mensen die mijn wanhoop deelden en geduld met mij bleven houden. En met dank aan God die bleef zwijgen. Die laatste zin is geen vergissing. Daarover straks, maar eerst wat anders.

Kompas
Ik vond dat ik door God in de steek was gelaten. Maar aan één ding twijfelde ik niet: dat ik moest volhouden en proberen moest het goede te doen. Of dat gelukt is, is een ander verhaal, maar dit besef bleef me bij. Het was als de naald van een kompas, die waar je je ook heen beweegt, altijd naar het Noorden blijft wijzen. En het goede, dat is: niet leven voor ik, mij en mezelf, maar er zijn voor de ander: m’n gezin, ouders, de mensen om me heen. Het goede is het kwade overwinnen door het goede, dus ongemak voor lief nemen, niet te beroerd zijn ‘een offer’ (tijd, energie, eigenbelang, vergeving) te brengen voor goede verhoudingen. Zo had ik dat uit het evangelie geleerd en in de crisis bleef dat overeind. Toch een beetje God, leiding, oriëntatie zeg ik achteraf.

Zwijgen 
Zoals gezegd: God bleef zwijgen, ook deze laatste jaren. Daar had ik het moeilijk mee. En toch was dat zwijgen zo goed. Want het bracht me ertoe afscheid te nemen van God, dwz van het beeld dat het woordje God, bij mij opriep: de Almachtige, het Opperwezen, de Voorzienigheid, De Albeschikker, een ondoorgrondelijke, grillige God boven en buiten mij.
Want stel je voor dat ik een antwoord (hulp, een droom, een ingeving, licht, kracht, een fijn gevoel) had gekregen, vòòrdat ik van dat Opperwezen afscheid had genomen. Dan was er niets veranderd! Dan was ik bevestigd in mijn overtuiging

1. dat God de Almachtige is, die alles (bv ziekte en gezondheid) beschikt en dat niets tegen zijn wil in gaat
2. dat Jezus slechts een iets ander beeld van het God geeft, maar het niet fundamenteel verandert. Hij blijft het Opperwezen, zij het met een beetje meer liefde omdat Jezus’ dood zijn toorn stilde.
3. dat ik de dingen aan God moet overlaten en moet berusten. 

Dat beeld van God moest me eerst uit handen geslagen worden. Dat deed Hij zelf, door te blijven zwijgen. En toen pas, toen het leek of ik niets meer geloofde, en God helemaal kwijt was, kon Hij tot mij komen, de ware God. (Exupery) Niet het Opperwezen, maar de Jezus-God. De Passio van Jezus was opnieuw het sleutelverhaal dat mij de ogen opende voor dezelfde drie punten, maar dan anders:

1. De bron waaruit Jezus put, zijn God, is niet het Opperwezen, maar een bron van pure goedheid: liefde, leven, licht, vrede, vreugde, wijsheid en waarheid, genade. Jezus noemt hem ‘Abba’ (Vader).
2. Gods liefde gaat naar ieder mens uit. Wij zijn er op aangelegd die liefde te ontvangen (dat is ons werkelijke verlangen) en om die liefde tot uitdrukking te brengen (dat is onze ware bestemming).
   Door Jezus wil Hij ons voor zich innemen, ons verlangen zuiveren, onze bestemming helpen bereiken.
3. Er is niet een Opperwezen dat wij kunnen vragen onze problemen op te lossen. Wij moeten het zelf doen, door zijn Geest toe te laten in ons hart en geweten en zo het kwade (in mijzelf, bij anderen, het onrecht in de samenleving) te overwinnen door het goede. Dat is de weg van bekering en loutering, van (hopelijk) groeien in menselijkheid. Het is Jezus volgen in zijn trouw aan God en dienst aan mensen. 

Zorgen en verdrietigheden zullen niet aan ons voorbijgaan, maar we hoeven niet onzeker te zijn over God.

• Abba, de Vader is licht, niet licht en donker als het Opperwezen. (Ja is ja)
• De Bron is leven, niet leven en dood als de Voorzienigheid.
• De Here, onze God is een, niet het een en het ander als het Lot.

Hij is liefde, Zijn liefde vergezelt ons tot in de dood, om ons erdoor te halen. Wij kunnen op Hem aan.